روزها در کوچه باغی نگاهت قدم می زدم اما دریغا که لحظه ای مرا درک نکردی. چشمان همیشه گریانم را مسخره می کردی و از پشت به من نیشخند میزدی همیشه در برابر جنگل وحشی نگاهت خزان بودم...خار بودم و از شرم آب بودم و باز از حرارت عشقم به تو بخار میشدم و به آسمان میرفتم...آنقدر بالا میرفتم تا به خدا برسم چون او بهترین بود برای گوش دادن به درد و دلهای من...حال اون روزها گذشته و هروقت که بدان فکر میکنم موجودی از پشت پنجرهی خاطراتم با تمام وجود فریاد میزند که هیچگاه فراموشت نمیکنم
بالا خره یک روز به آرزویم میرسم ...
در صف اول نماز ...
جلوتر از پیشنماز می ایستم ...
و همه به من اقتدا خواهند کرد ...
نماز که تمام شود ...
همه به سمت من خواهند آمد ...
چقدر عزیز خواهم شد ...
بعد از چند قدم که حرکت کردند ...
کسی فریاد میزند :
بلند بگو ...
لا اله الا لله ......
قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست چه قانون عجیبی! چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی! که هر بار ستاره های زندگیت را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره کنی و خود در تنهایی و سکوت با چشمهای خیس از غرور پیوند ستاره ها را به نظاره نشینی و خاموش و بی صدا به شادی ستاره های از تو گشته جدا دل خوش کنی و باز هم تو بمانی و تنهایی و دوری...
دنبالـ کسی نیستمـ کهـ وقتی میگمـ میرمـ ؛
بگهـ : نرو!
لمس کن کلماتی ر اکه برایت می نویسم ...
خرداد 1394
اردیبهشت 1394
اسفند 1393
بهمن 1393
آذر 1393
مهر 1393
شهریور 1393
مرداد 1393
خرداد 1393
اردیبهشت 1393
فروردین 1393
اسفند 1392
بهمن 1392
آذر 1392
شهریور 1392
تیر 1392
اردیبهشت 1392
اسفند 1391
بهمن 1391
