نداي عاشقي
همیشه خیره بمان

چه تهی شده ام ، من از معنی... و نفرین بر این واژه گان پوچ و بی معنی... که مرا نه به

خروش ِ مواج ِ زندگی رهنمونند و نه به آرامش یکپارچه مرگ... چه بی حاصل حضوری

دارند این واژه گان... بر این معصوم صفحۀ سفید ِ بی گناه... که دیگر نه دیده گان مرا

تعریف می کنند و نه چشمان تو را افسون... مرده باد کلمه و خاموش باد جمله... که هر چه

می گویند از حضور خستۀ من می کاهند و بر غیاب شکستۀ تو می افزایند... آخر به چه کار

می آیید ای واژه گان گم گشته معنی... مرا به حال خود بگذارید... و ویران شوید... که از

انبوه شما ، تنها دیواری ساخته می شود از آجر تلخ کلمه ، که چون به یک خط قرار گیرید و

بر سطرها نشینید ، بی نفوذ دیواری گردید همچون این نوشتۀ منحوس... وهر چه بیشتر

نوشته آید... دیوار جدایی میان من وتو را رفیع تر گرداند... و مرا در پشت این نوشته ها

پنهان تر... پس دیگر نخواهم نوشت و هیچ نخواهم گفت... تا ویران شود دیوار و آوار گردد

کلمات... که اکنون وقت خاموشی پرفریب لبهاست... وآغاز گفتگوی بی واسطۀ چشمها... بر

چشمان گویای من همیشه خیره بمان....

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد


+نوشته شده در سه‌شنبه 22 اسفند 1391ساعت11:34توسط Mr.Amorist | ارسال نظر(0)
💬 نظرات کاربران
نظر خصوصی
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران