کوک کن ساعت خویش!

کوک کن ساعت خویش!

اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر
            دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

کوک کن ساعتِ خویش !
            که مـؤذّن ، شبِ پیـش
                             دسته گل داده به آب
و در آغوش سحر رفته به خواب ...

   کوک کن ساعتِ خویش !
                 شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
که سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
                    دیر برمی خیزند

کوک کن ساعتِ خویش !

که سحر گاه کسی
بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست
که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !

رفتگر مُرده و این کوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

کوک کن ساعتِ خویش !
ماکیان ها همه مستِ خوابند
                شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

کوک کن ساعتِ خویش !
              که در این شهر ، دگر مستی نیست
          که تو وقتِ سحر ، آنگاه که از میکده برمی گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !
                 اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،
و در این شهر سحرخیزی نیست